आपल्या देशातल्या एका सुप्रसिद्ध उद्योगपतींची ही एक कहाणी आहे. एक दिवस हा उद्योगपती सकाळी तयार होऊन कामासाठी जाण्यास निघाला होता. तेवढ त्याच्यासमोर घर मालक येऊन उभा राहिला. आज कसं येणं झालं उद्योगपतींन त्या माणसाला विचारले. कामाच्या नादात तो विसरून गेला होता की समोर त्याचा घर मालक उभा आहे. घर मालक विनम्रपणे म्हणाला मी घर भाडे वसूल करण्यासाठी आलो आहे. दर महिन्याला तुम्ही पाठवतात यावेळी कामाच्या गडबडीत राहून गेलेले दिसतय. उद्योगपती चिडले आणि म्हणाले हे घ्या तुमचं घर भाडं उशीर झाल्याबद्दल शमा करा. एवढे बोलून उद्योगपतीने खिशात हात घालून पैसे काढले व घर मालकाला दिले. घर मालक उद्योगपतीला म्हणाला तुम्ही एवढे मोठे उद्योगपती असून भाड्याच्या घरात राहता हे मला आश्चर्य वाटते. उद्योगपती हसला व म्हणाला मी कोण आहे यापेक्षा मी कसा आहे त्याला महत्त्व आहे. माझ्या काही तत्वामुळे मी भाड्याच्या घरात राहतो घर मालक काही समजलं नाही. तो भाडे घेऊन निघून गेला. हा प्रसंग त्या उद्योगपतीचा ड्रायव्हर पाहत होता.

उद्योगपती गाडीत बसले व आपल्या परदेश दौऱ्यासाठी तिकीट काढयाला एअरपोर्टवर गेले. तिथे बरीच गर्दी होती उद्योगपती सामान्य माणसासारखे एका रांगेत उभे राहिले. एवढ्यात एअरलाइन्सच्या काही कर्मचाऱ्यांनी त्यांना पाहिले. ते घाई मध्ये पुढे आले व म्हणाले सर तुम्ही रागेत का उभे आहात. आम्ही तुमचे तिकीट काढून तुम्हाला आणून देतो. तुम्ही समोरच्या सोफ्यावर आरामात बसा आम्ही तुम्हाला तिकिट आणून देतो. तुम्ही एवढे मोठे उद्योगपती रांगेत उभे राहून आम्हाला लाजवू नका. उद्योगपती म्हणाली आता मी उद्योगपती म्हणून येते उभा नाही. तुम्ही एवढी धावपळ करण्याची खरंच आवश्यकता नाही. उद्योगपती हे माझ्या नावासमोर लावलेले विशेषण आहे. मी कोण आहे यापेक्षा मी कसा आहे हे अधिक महत्त्वाचे. एअरलाइन्स स्टाफ हे उत्तर ऐकून चकीत झाला. तिकीट काढून उद्योगपती आपल्या ऑफिस कडे निघाले. रस्त्यात त्यांना बरीच माणसे धावत पळत आपल्या कार्यालयाकडे जाताना दिसली. त्यांना लाज वाटली की आपण एवढ्या आलिशान गाडी मधून एकटे प्रवास करत आहोत. सामान्य माणसं मात्र किती कष्ट ने ऑफिसला पोहोचतात. त्या दिवसापासून त्यांनी आपल्या गाडीतून लोकांना लिफ्ट द्यायला सुरुवात केली. लिफ्ट मिळालेले लोकांचा आनंद पाहून उद्योगपतींना समाधान मिळाले.

ज्या दिवशी उद्योगपती परदेशी प्रवासासाठी निघाले. त्यादिवशी आणखीन एक प्रसंग घडला. हवाई सुंदरीच्या हातून त्यांच्या अंगावर चुकून पेय पडले. त्यामुळे ती घाबरली तिने पाणी वकपड आणून त्यांचा ड्रेस साफ केला. ती त्यांना ओळखत असल्यामुळे तिने शतदा त्यांची माफी मागितली. तिला भिती वाटत होती की तिला या चुकीबद्दल शिक्षा मिळणार उद्योगपतींनी तिच्याकडे पाहिले व विचारले तु माझ्या अंगावर काय सांडलेस. हवाई सुंदरी भेट म्हणाली माझ्या हातून तुमच्या अंगावर फळांचा ज्यूस पडला मला माफ करा. उद्योगपती हसले व म्हणाले पुढच्या वेळेस माझ्या अंगावर सोडा किंवा विस्की सांड. उद्योगपतींचे बोलणे ऐकून हवाईसुंदरी खुदकन हसली. तिच्या मनावरचं सर्व ताण एका क्षणात उतरला. असे अनेक प्रसंग उद्योगपतींच्या ड्रायव्हरने पाहिले व ऐकले त्याची उत्सुकता चाळवली गेली होती.

तो उद्योगपतींना म्हणाला साहेब तुम्हाला इतके साधे राहणे कसे काय जमते. आम्ही तर अर्ध्या हळकुंडाने पिवळे होतो. तुम्ही एवढे मोठे उद्योगपती असून तुम्ही किती साधे जगता. अरे मी पण लहान असताना फार उदंम होतो मला सांभाळायला एक नर्स होती एकदा माझ्या मनाविरुद्ध काही घटना घडली. तेव्हा मी तिला चक्क लाथ मारली होती. ते पाहून माझे वडील इतके संतापले होते की त्यांनी मला बदडून काढले. ते मला म्हणाले होते तू कोण आहेस हे बिलकुल महत्त्वाचे नाही. तू कसा आहेस हे फार महत्त्वाचे आहे. आयुष्यभर माझे हे वाक्य स्मरत रहा तेव्हापासून मी वडिलांचे शब्द स्मरत आलो आहे. मलाही पटले आहे की आपण कोण आहोत हे महत्त्वाचे नाही आपण कसे आहोत ह्यावर आपली किंमत ठरते. जगात जेवढे थोर पुरुष होऊन गेले होते ते सर्व साधी होते. या उत्तम उद्योगपतीचे रतन टाटा नाव असे आहे.. लेख कसा वाटला कमेंट मध्ये नक्की सांगा.

1 Comments

Post a comment

Previous Post Next Post